ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

Τι να ναι άραγε? Λες να ναι οι μυρωδιές αυτής της γιορτής πιο έντονες? Λες η κλοτσιά προς το καλοκαίρι? Λες το δώρο που πάντα περιμέναμε από τη νονά? Λες η μυρωδιά από τα τσουρέκια? Λες τα λερωμένα κόκκινα δάχτυλα από τη βαφή των αβγών? Ναι είναι από τη φύση της πιο καταθλιπτική γιορτή κι όμως ο κόσμος συνήθως παθαίνει ΄΄κατάθλιψη των εορτών΄΄ τα Χριστούγεννα. Το Πάσχα κρύβει μια προσμονή, μια ελπίδα, δεν ξέρω γιατί και μην περιμένεις να σου το εξηγήσω. Έτσι μου ΄ρχεται η γεύση του.

Δεν ξέρω για ΄σένα πάντως εγώ θεωρώ ιδιαίτερα φτωχούς τους ανθρώπους όχι που παίρνουν 200,00€ δώρο Πάσχα ή και καθόλου, αλλά αυτούς που δεν έχουν χωριό. Τίποτα δεν συγκρίνεται με το χωριό. Κυρίως όταν είναι μόνο του και δει ορεινό, βυθισμένο στα βουνά… Δεν αντιλέγω είναι εξίσου όμορφα να κάνεις διακοπές Πάσχα σε παραθαλάσσιο μέρος, αλλά έχω μάθει να αλλάζω χρώματα στα ρούχα μου ανάλογα με τις φυσικές εναλλαγές των βουνών. Δεν το πάω απότομα, μου αρέσει και το ανοιξιάτικο χρώμα. Γιατί γελάς? Ναι φυσικά και θα το γυρίσω σιγά – σιγά σε λαχανί, σε κοκκινωπό , σε κεραμιδί που τείνει να κιτρινίσει, να πρασινίσει σε συνδυασμό με λαδί φουλάρι. Κάπως σαν τα παιχνίδια του βουνού.

Και φτάσαμε… το κοιτάω από ψηλά και με υποδέχεται με βρεγμένα μάγουλα. ΄΄ Τι να πρωτοθυμηθώ για σένα όμορφο χωριό… ΄΄ Έχει κρύο, αλλά ανοίγω το παράθυρο και βγάζω το κεφάλι μου έξω για να το μυρίσω! Τρύπησε η μύτη μου. Καίνε τζάκια, μας περιμένουν οι παππούδες. Δεν ξέρω πώς να το χορτάσω! Περπατάω ξυπόλυτη από το αυτοκίνητο ως το σπίτι. Μου ανοίγει η όρεξη, μου αλλάζει η διάθεση. Πάμε στα βαφτιστήρια, μας περιμένουν με λαχτάρα.

Λαχτάρα να τους δω όλους. Λαχτάρα να μείνω μόνη μου και να ψάξω γυρνώντας γύρω – γύρω με τα μάτια μου μέσα στη νύχτα. Και νάτο το αηδονάκι, το ακούω! Δεν θέλω να κοιμηθώ, δεν θέλω να φάω, είμαι ερωτευμένη. Όταν αγαπάς ελέγχεις, όταν είσαι ερωτευμένος είσαι σχεδόν τρελός. Πάλι γελάς? Κοιμήσου γιατί από αύριο αρχίζουν τα ξενύχτια. Μπορεί με κιθάρες, μπορεί με κλαρίνα και νταούλια. Πάντως νωρίτερα από τις 5 δεν μας βλέπω να κοιμόμαστε.

Ήθη και έθιμα της εκκλησίας, μπλεγμένα με τσιμπήματα της γλώσσας και ερεθισμό της μύτης, διαδικασία προετοιμασίας των αυριανών γευμάτων υπό τον ήχο της καμπάνας. Κάποτε την χτυπούσαμε εναλλάξ. Θυμάσαι? Και ένας - ένας καταφτάνουν οι γείτονες, οι χωριανοί. Και φωνάζω ΄΄Καλώς τους΄΄ ΄΄Καλώς σας βρήκαμε΄΄ σαν ηχώ, χωρίς να ενοχλείται κανένας από τις φωνές. Πολύ συχνά στο συγκέντρωμα ακούγονται τέτοιου είδους φωνές. Μια μεγάλη κατασκήνωση που κάθε χρόνο αγκαλιάζει τα ίδια μέλη. Μεγάλη ιστορία το χωριό σου λέω! Και αν είναι και το ομορφότερο της γης…

Να περάσετε καλά όπου και αν πάτε και αν δεν έχετε χωριό απολαύστε μια ήσυχη πόλη…

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ