Τα νέα του Βυθού Φθινόπωρο 2011

Πανηγύρι Βυθού 21-11-2011

Μία από τις κυριότερες και μεγαλύτερες Θεομητορικές γιορτές του έτους είναι και τα «Εισόδια» της Θεοτόκου. Η Εκκλησία μας την τιμά στις 21 Νοεμβρίου.

Φέτος, για πρώτη φορά, το πανηγύρι μας γιορτάστηκε με μια ιδιαίτερη λαμπρότητα.

Την παραμονή της γιορτής, το απόγευμα εψάλη Εσπερινός και ανήμερα Πανηγυρική Θεία Λειτουργία χοροστατούντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλου, τον Πατέρα Ιωάννη και τον Πατέρα Ιωσήφ.

Πλήθος κόσμου από τον Πεντάλοφο και από άλλες περιοχές μας τίμησαν με την παρουσία τους. Το «παρών» έδωσαν η Δήμαρχος Βοΐου κ. Ορφανίδου Παναγιώτα, οι Αντιδήμαρχοι κ. Κατσικάς Αθανάσιος και κ. Γαρούφος Παναγιώτης, ο αναπληρωτής Αντιδήμαρχος κ. Κολίτσας Αριστείδης και η Δημοτική Σύμβουλος Πενταλόφου Ζιώγου Φωτεινή.

Μετά τη Θεία Λειτουργία προσφέρθηκε μπισκοτολούκουμο από την Αλεξάνδρα Μαγιάννη, κάτι που έκανε εντύπωση στον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη θυμίζοντας και αναπολώντας τα παιδικά του χρόνια.

Ο Πατέρας Ιωάννης και η εκκλησιαστική επιτροπή σε συνεργασία με τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο διοργάνωσαν το «γεύμα της αγάπης» στην Κοινοτική αίθουσα.

Οι γυναίκες του χωριού, η Καραδήμου Ελπινίκη, Καραθάνου Ευρύκλεια, Μαγιάννη Αναστασία, Μαγιάννη Καλλιόπη, Τζιαμπίρη Ευαγγελία, μαγείρεψαν το παραδοσιακό μας φαγητό με ψάρι, «πατσιωτό» και «σκέτο». Αξίζει να αναφέρουμε τις υπέροχες λαγγίτες που πρόσφερε η κ. Δάφνη Παπατσιούμα. Προσφέρθηκαν πίτες, γλυκίσματα και κόκκινο κρασί. Συγχαρητήρια σε όλες τις κυρίες για την σημαντική αυτή προσφορά και βοήθεια.

Το «τραπέζι της αγάπης» έγινε με προτροπή του Πατέρα Ιωάννη, βασισμένο στο παράδειγμα των πρώτων χριστιανών, τις λεγόμενες «κοινές τράπεζες». Η φιλοξενία είναι αρετή και πρέπει να τη δείχνουμε στον κόσμο που μας επισκέπτεται.

Ήταν μια όμορφη εκδήλωση, γεμάτη αγάπη και συμφιλίωση κάτω από την σκέπη της Παναγίας. Και του χρόνου…

Νέο Διοικητικό Συμβούλιο Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βυθού

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο που προέκυψε από τις αρχαιρεσίες της γενικής συνέλευσης στις 07/08/2011 των μελών είναι:

• Μαγιάννης Αριστοτέλης, Πρόεδρος

• Αγορίτσα Ελπινίκη, Αντιπρόεδρος

• Μαγιάννη Καλλιόπη, Γραμματέας

• Καραθάνος Αθανάσιος, Ταμίας

• Παπατσιούμας Παναγιώτης, Μέλος

• Τσιούμας Ζήσης, Μέλος

• Πατσιούρας Ανδρέας, Μέλος

Το νέο Δ/Σ. υπόσχεται σε όλους τους χωριανούς και φίλους πως θα υπηρετήσει με σεβασμό, διάθεση και πίστη για ανάλογη και ακόμη καλύτερη συνέχεια προς όφελος του χωριού.

Στην δύσκολη αυτή περίοδο της οικονομικής αβεβαιότητας και της ανάγκης για αλληλεγγύη, οι σύλλογοι είναι απαραίτητοι περισσότερο από κάθε άλλη εποχή.

Ο ρόλος και η σημασία των συλλόγων μετά την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης διαφοροποιείται. Σε αυτό ακριβώς το σημείο πρέπει να διαφυλάξουμε τον τοπικό χαρακτήρα της περιοχής, να διατηρήσουμε τα ήθη και τα έθιμα μας, τις εκδηλώσεις μας, να συνεχίσουμε τα μικρά, αλλά, ουσιαστικά έργα μας (μονοπάτια, γκαλντερίμια, παραδοσιακές βρύσες, συντηρήσεις, καθαρισμούς κ.λ.π) και να διατηρήσουμε επικοινωνία και επαφή με τους απανταχού Ντολιανάτες μέσα από την ιστοσελίδα (www.ntolos.gr), την αλληλογραφία και το ετήσιο ημερολόγιο μας.

Η συμμετοχή και η προσφορά όλων είναι πολύτιμη και δίνει πνοή ζωής στο σύλλογο μας. Μπορούμε να βοηθήσουμε με διάφορους τρόπους, ενισχύοντας οικονομικά, προσφέροντας βοήθεια εθελοντικά, συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις κ.α για το χωριό που όλοι αγαπάμε.

Σκοπός είναι οι κοινές δράσεις μας να οδηγήσουν στην ευημερία, την ανάπτυξη και την προβολή του τόπου μας.

Αλλαγή εκκλησιαστικής επιτροπής

Η καινούρια Εκκλησιαστική επιτροπή που αποτελείται από τους: Πατέρα Ιωάννη Κοτσέα (Πρόεδρο), Ντέλλα Χρυσόστομο, Παπατσιούμα Παναγιώτη (Ταμία), Πατσιούρα Ανδρέα και Μαγιάννη Αριστοτέλη, ανέλαβε με ζήλο και ενδιαφέρον τα καθήκοντα της. Τους ευχόμαστε καλή δύναμη και καλή δουλειά.

Θερμές ευχαριστίες για την μακρόχρονη υπηρεσία και προσφορά τους, στην εκκλησία του χωριού, στους απερχόμενους επιτρόπους κυρίους, Ζιώγο Κωνσταντίνο, Τζιαμπίρη Αντώνιο και Παπακώστα Ιωάννη από τη νέα εκκλησιαστική επιτροπή, τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο και όλων των χωριανών.

Προσφορές στην εκκλησία του χωριού

Ανώνυμος

650€

Αδελφοί Πατσιούρα (Ανδρέας-Βασίλειος)

300€

Δημητριάδη Δέσποινα

65€

Καμπερογιάννης Στέργιος

200€

Καραδήμου-Παγώνη Ανδρομάχη

260€

Κατσουγιάννης Κωνσταντίνος

130€

Μαγιάννη Αλεξάνδρα

200€

Μαγιάννη-Κόκκινου Αλεξάνδρα

130€

Ντέλλας Χρυσόστομος

130€

Παπατσιούμα Δάφνη

130€

Παπατσιούμας Κοσμάς

130€

Σαμαρνιώτη – Παπανίκου Μαρία

150€

Τζέμαρη Παναγιώτα

50€

Τζιαμπίρη Ευαγγελία

260€

Τζιαμπίρης Αντώνιος

130€

Ψάλτη Αικατερίνη

65€

Η επιτροπή της εκκλησίας τους ευχαριστεί θερμά και τους εύχεται υγεία και ευημερία.

Κοινωνικά

Γεννήσεις

22/07/11

Η Ειρήνη, κόρη του Γεωργίου και της Γλυκερίας Αγορίτσα, συζυγος Αντώνη Κουφογιαννίδη, απέκτησε αγόρι. Να τους ζήσει!

Γάμοι

25/09/11

Η Σπανού Παρασκευή του Αχιλλέα και της Έλενας, παντρεύτηκε τον καλό της, Ιωάννη Κοστικίδη, στην Καστοριά. Να ζήσουν και γρήγορα με πολλούς απογόνους.

Θάνατοι

15/08/11, Τσιαμίτης Ιωάννης

01/09/11,Γυφτάκης Γεώργιος

16/09/11, Τσίνας Δημήτριος

29/10/11, Σιόγκα – Τζιαμπίρη Θωμαή

Τσιούμας Στέφανος

Τσιούμας Ανδρέας, Αμερική

Ευχές Εκπολιτιστικού Συλλόγου

Ο Πρόεδρος και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου

εύχονται ολόψυχα Χαρούμενα Χριστούγεννα

και Ευτυχισμένο το Νέο έτος 2012

Ο Πρόεδρος

Μαγιάννης Κ. Αριστοτέλης

Χωριό μου, χωριουδάκι μου… Πατέρα μου και μάνα μου.

Στέργιου Καμπερογιάννη

Λάμπει ο ήλιος στα βουνά, λάμπει και στα λαγγάδια,

λάμπουν τ’ αστέρια τη νυχτιά σαν ακριβά πετράδια.

Φεγγοβολούν, όμως πολύ, μον’ στη δική μου πατρίδα,

Οπ’ είν’ φτωχιά και απόμερη, στις ράχες σαν καλύβα.

Μικρό το χωριουδάκι μου, μεγάλο μου το πάθος,

και των ανθρώπων η καρδιά, έχει μεγάλο βάθος.

Κι’αν πήγα και καζάντησα, στης ξενιτιάς τα μέρη,

πάντα εκείνο καρτερεί, πάντα εμέ προσμένει.

Με καρτερούν της φύτρας μου, δυο γέρικα λουλούδια,

με τον χιονιά στην κεφαλή, και στην ψυχή καλούδια.

Με καρτερούν, να τους ιδώ, να τους γλυκοφιλήσω,

κι’ εκεί μεσ’ την αγκάλη τους, δυο λόγια να τους είπω:

«Ήρθα Αννούλα μου γλυκιά και σεβαστέ πατέρα,

Φτερά έβαλα στη ράχη μου, να έρθω απ’ τα ξένα.

Κι’ επέταξα σαν το πουλί και σαν το χελιδόνι,

να’ ρθώ να ιδώ τι κάνουνε οι δυο μου οι γερόντοι.»

Ανοίγει χίλιες αγκαλιές η μάνα να με βάλει,

και ο πτέρας μου και αυτός, που στέκει πλάι-πλάι,

αφήνει δάκρυα να κυλούν στα γέρικα του στήθια,

Και σμίγουμε μαζί κι’ οι τρεις από χαρά και πίκρα.

Πίκρα που μ’ έχει η ξενιτιά κι’ αυτοί ζουν στην ορφάνια,

Χαρά που ανταμώσαμε, στης χειμωνιάς τα τζάκια.

«Στέργιο μας κάτσε να μας δεις και να μας μολογήσεις

Πως τα περνάς στην ξενιτιά, τα ντέρτια σου να ειπείς».

Μα, ξάφνου ανοίγ’ η πόρτα μας κι’ ο αδερφός σιβαίνει,

Το κλάμα είναι ποταμός, στα μάτια ανεβαίνει.

Και κει τ’ αδέρφια σφίγγονται, φιλιούνται και όλο κλαίγουν,

Έχουν πολλά μαζί να πουν, στα χρόνια που διαβαίνουν.

Έρχονται κι’ άλλοι συγγενείς, κλάματα κι’ άλλα κι’ άλλα,

Ανοίγει η πόρτα μια φορά και δέκα τα ουράνια.

Χαίρεται το σπιτάκι μου, και κάθε αγκωνάρι,

Σαν το χαϊδεύω το φιλώ κι’ όλο μου τραγουδάει:

«Καλώς τα μάτια μας τα δυο, τις ξενιτιάς τα μάτια,

οπ’ έχω χρόνια να τα ιδώ, χρόνια καιρούς ζαμάνια.

Μιλάν οι πέτρες του σπιτιού, τα δέντρα κουβεντιάζουν,

Μιλάν και τ’ αναθήματα στο σπίτι που κουρνιάζουν.

Λαλούν κουδούνια, αχ, τι γλυκά, φλογερά πυξαρένια,

Και σειούνται οι κάπες λυγερά, τα κουδουνογκεσέμια.

Σαμάρια και καπίστρια, και κλούτσες που αστράφτουν,

Σαν τα κοιτώ βουρκώνουνε, έτοιμα για να κλάψουν.

Κι’ όντας πιο όξω περπατώ στις κουρασμένες στράτες,

Έρχονται οι θύμησες πολλές, πάντα καλοσυνάτες.

Όπου κι’ αν πάω κι’ όπου σταθώ φίλους μόνο θα εύρω,

εβίβα εδώ εβίβα εκεί, όπου κουβέντα έχω.

Και όταν στο λόγγο θα διαβώ, στις ράχες, στα γκεμούρια,

Θα μ’ αγκαλιάσει η φλαμουριά, άρωμα να μυρίσω,

Και σαν βελέντζα η καταχνιά να μην κρυολογήσω.

Θα ιδώ κοπάδια να περνούν, τα ζωντανά σαν φίλοι,

και τον τζοπάνο που ρχεται σκυφτός – σκυφτός το δείλι.

Θα ιδώ κατσκούλια και αρνιά, του λόγγου οι αγγέλοι,

Να με φιλούν τα χνώτα τους, φιλιά πόχουν το μέλι.

Κι’ αν καραούλι θα διαβώ και του Αη Λιά τη ράχη,

εκεί’ ναι που τα δάκρυα θα γίνουν καταρράχτης.

Επέρασα τα νιάτα μου, ωσάν το γέρο Δήμο,

κάθε κλωνάρι και καημός, ανάσα κάθε φύλλο,

κάθε πλατάνι κι’ όνειρο στον ίσκιο του από κάτω,

κάθε τραγούδι προσευχή, για το νεό μαντάτο.

Και κάθε μου ξαπόσταμα, ψυχής μου περιβόλι,

και κάθε γάργαρη γουλιά μεταλαβιά που σώνει.

Μιλήστε σεις πλατάνια μου τρανά μου καραγάτσια,

και συ αηδόνι μου γλυκά, τραγούδα μου την στράτα.

Σκύψτε κλωνάρια λυγερά, φιλί για να σας δώσω,

έλα αγέρα καθαρέ, να σ’ έχω εις τον κόρφο,

δροσιά να’ σαι στην κάψα μου και άυρα στη νυχτιά μου.

Μιλήστε πετροκέρασα, καψιούνες απ’ το χώμα,

και διαβατάρικα πουλιά, απ’ τ’ ουρανού το δώμα.

Όποιος δεν έζησε χωριό και του σπιτιού τον ίσκιο

είναι σα να χασε φλουριά και χρυσωμένο μήλο.

Χωριό μου – χωριουδάκι μου, πατέρα μου και μάνα,

σας αγαπώ όπου σταθώ στης ζήσης μου το διάβα.

Το σπίτι μου παλάτι μου και το χωριό Βασίλειο,

Μάνα-Πατέρας συγγενείς, φως μου, χαρές και ήλιος.

Δώρα φτωχά είναι αυτά, που όμορφα και ατίμητα,

μα είναι απ΄ την πατρίδα.

Κι’ αν έχει γρόσια η ξενιτιά, και χάρες άλλες έχει,

δεν έχει Ντόλο και γονιούς και συγγενείς δεν έχει.

Δεν έχει το ξαπόστασμα που η ψυχή μου θέλει,

Ούτε κι’ ονείρατα γλυκά π ‘άγγελος παραστέκει.

Η ξενιτιά έχει καημούς ο ουρανός αντάρες,

κι’ έχει αγάπες το χωριό, και της χαράς αγκάλες.

Η ξενιτιά είναι μακρινή, κι ας σε κρατά κοντά της,

και το χωριό μου κοντινό, στα βάθη της αγάπης.

Στέλνεις γραφή απ’ την ξενιτιά και η καρδιά σου τρέμει,

παίρνεις γραφή απ΄ το χωριό και σου μιλούν αγγέλοι.

Αχ, ξενιτιά μπερμπάντισσα, αχ ξενιτιά πλανεύτρα,

τι να κάνω τα φλουριά με τόσα πόχεις ντέρτια.

Που θα βρω εγώ τον ΒΑΣΟ ΜΟΥ, τον γεροπλάτανο μου,

να γύρω κατ’ απ’ την σκιά να ειπώ το βάσανο μου.

Που θα βρω τη μανούλα μου, τη γλυκοΠαναγιά μου,

να μου χαϊδεύει και φιλά τα φύλλα της καρδιάς μου.

Καλή και η γυναίκα μου κι ‘άσπρη σαν περιστέρα,

καλά και τα κορίτσια μου, που ναι μακριά στα ξένα,

μα ούτε αγοράζεται ούτε πουλιέται η μάνα,

πατέρα άλλο δεν θα βρω στης ξενιτιάς, την πλάνα.

Οι φίλοι μου όλοι μου, εδώ, οι βλάμηδες μου όλοι,

κι’ η βρύση της αγάπης μου, ψηλά στο καρακόλι.

Και πιο ψηλά η Εκκλησιά, όπ’ έβαλα στεφάνι,

που έχω την εικόνα της, δίπλα, στο προσκεφάλι.

Εδώ τα καρδιοχτύπια μου και οι αγνές χαρές μου,

εδώ οι πρώτες λύπες μου, του έρωτα οι δικές μου.

Σαν παίρνω δίπλα τα βουνά, δίπλα τα κορφοβούνια,

βλέπω της ζήσης, τις στιγμές, αμέτρητες μιλιούνια,

κάθε αγκωνάρι και χαρά, κάθε πετριά κι ανάσα,

στην ξενιτιά μετρώ φλουριά και στο χωριό αγάπες,

και στο χωριό μετρώ φιλιά, στην ξενιτιά λαχτάρες.

Ανάθεμα σε άπονη ξενιτεμένη μοίρα,

τον Χάρο έχεις αδερφό και αδερφή τη ζήλεια,

πατέρα τη λαχτάρα μας και μάνα τον καημό μας

και τις μερούλες που περνούν, βάσανο και τρανό μας.

Ας σε χαρώ ας σε γευθώ χωριό μου στάλα στάλα

ωσότου έρθει ο καιρός, της ξενιτιάς το διάβα,

και στην αγκάλη σου ξανά, θα’ρθώ να ξαποστάσω,

για να χαρώ τα κάλλη σου, χωριό μου λουλουδάτο.

Κι’ όταν θα’ ρθώ γυναίκα μου, Ρούλα μου και Χριστίνα,

θα φέρω δώρα φτωχικά, γιομάτα από αγάπη,

απ’ το κατώι και την αυλή και του βουνού την ράχη,

θ’ ανάψω και στην Παναγιά κερί να μας φυλάει,

στον ύπνο και στον ξύπνιο μας στης ζήσης παραζάλη!

Στον αγαπημένο μου γαμπρό και πάντα φίλο Στέργιο! Με αγάπη Νίκος Μακρυκώστας!