ΣΚΑΕΙ Ο ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ

Δεν ξέρω γιατί αλλά για κάποιο λόγο κάθε χρόνο με την έναρξη των σχολικών εξετάσεων χαλάει ο καιρός. Θαρρείς και όλα συμβάλλουν υπέρ των μαθητών. Έχουν μια τελευταία ευκαιρία για να σκοράρουν. Κι έτσι όπως είναι παγωμένα τα σπίτια δεν τους πιάνει και υπνηλία λέει.

Παγωμένο σπίτι και ευχαριστιέμαι να αδειάζω το πλυντήριο πιάτων όσο τίποτα. Μη σου πω και να σιδερώνω. Κάθε που γυρνιέμαι στο κρεβάτι νιώθω τη μύτη μου παγωμένη. Το μόνο που ελπίζω είναι μόλις πιάσει η ζέστη, τα σπίτια για μια βδομάδα να κρατήσουν τη δροσιά τους. Και μετά… δυο ανεμιστήρες να χτυπάνε ο ένας τον άλλο ανοιχτές μπαλκονόπορτες και η σκόνη να χορεύει σαν άλλη Μανωλίδου προκλητικά άτσαλα με κατσαρές τρίχες να κουνιούνται στο πέρασμά του ψεύτικου αέρα.

Έχουν χαλάσει λέει οι εποχές και παγώνουμε μέχρι να ρθει το καλοκαίρι, σκάμε μέχρι να πιάσει για τα καλά ο χειμώνας. Όλοι πάντως έχουν κατεβάσει τα καλοκαιρινά τους συνολάκια ασχέτως που το θερμόμετρο δείχνει 7^ο Κελσίου. Στα αρσενικά θυμίζει άνετα το στρατιωτικό πρωτόκολλο, που ανεξαρτήτου θερμοκρασίας από τον Απρίλιο και μετά ανεβάζουν τα μανίκια τους. Τι κακό κι αυτό.

Αφού κρυώνεις χρυσή μου τι μου το θες το πέδιλο που έχει κρυσταλλιάσει το μανό και θυμίζουν μεμβράνες πάπιας τα δάχτυλά σου? Που σκάνε μαυρισμένες? Πως, που στον Αρίνταγα μήπως?  Φωτιά λέει έχουνε πάρει τα σολάριουμ της πόλης και μία – μία οι κυρίες που σέβονται τον εαυτό τους σκάνε άλλες με ελαφριά σκιά και άλλες μπρουζαλιζμένες σαν να κουβαλάνε πρόσφατες ακόμα τις αναμνήσεις από το νησί, και την αλμύρα στα μαλλιά.  

Ζεσταίνονται κιόλας!!!  Καλά με τόση λάμπα πάνω τους μην τους μείνει μόνιμη η θερμοπληξία φοβάμαι.  Έχεις κάνει ποτέ σολάριουμ? Α πα πα, δεν ξέρω αν είχε να κάνει με την ώρα που πήγα, που σχολούσαν όλες οι κυρίες και τα μηχανήματα είχαν πάρει φωτιά, δεν ξέρω αν είχε να κάνει με το ξαπλωτό ή οριζόντιο μηχάνημα πάντως και όσκαρ να είναι να πάρω μέσα στον Αύγουστο προτιμώ να πάω κάτασπρη, παρά να λιώνω χωρίς ήχο κυμάτων σε κενά δωδεκάλεπτα με σιδερένια γυαλιά. Όχι δεν με ρίχνεις όσο κρύο και να χει έξω δεν το ξαναζώ. Χώρια που το μπρονζέ των 70΄s είναι πλέον πασέ.

Και περιμένοντας το καλοκαίρι ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί, η τηλεθέρμανση κλείνει πρόωρα, τα βαμμένα νυχοπόδαρα  γρατζουνάνε τα πλακάκια της πλατείας , κοντεύουν να αδειάσουν τα ράφια στα Σούπερ από αλάτι και οι πράσινες ελιές. Ξέραμε και από το χωριό μας τις μαργαρίτες και τα κοσμοπόλιταν!    Χάπι γουέλκαμ σάμμερ…………… λολ