ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΡΟΛΟΪ

Μάλλον κάτι παραπάνω ξέρουν οι πρεσβύτεροι που κάθονται στα παγκάκια. Σίγουρα θα σου έχει τύχει στο ραντεβού για καφέ να σε στήσουν λιγάκι. Και τι κάνεις πηγαινοέρχεσαι παίζοντας με το κινητό σου. Λάθος, μέγα λάθος. Κάθισες ποτέ σου στα παγκάκια απέναντι από το ρολόι?

Νομίζω πως είναι το σημείο της πόλης που γίνεσαι αόρατος. Σχεδόν κανένας δεν σε κοιτάει ενώ εσύ τα βλέπεις όλα. Ούτε το ραντεβού σου δεν σε βλέπει. "Καλέ Βίκυ ουου εδώ κάθομαι" . Ναι δικαιολογείται δεν το συνήθιζα ποτέ. Τέτοια ώρα θα μου πεις που πανιάζει και ο ήλιος που να με δει κάτω από τα δέντρα στρωμένη στα παγκάκια!

Και ενώ καθόμαστε αρκετή ώρα εκεί πριν πάμε για καφέ μάλλον περνάμε καλύτερα. Είναι τρομακτικό το γεγονός ότι το πρωί και δει της Δευτέρας κανένας δεν περπατάει χαλαρά και κυρίως δεν σηκώνει τα μάτια του. Όχι για να κοιτάξει τον ουρανό, που τέτοια πολυτέλεια. Έτσι απλά να σηκώσει τα μάτια του για να χαιρετήσει κάποιον τυχόν γνωστό. Νομίζεις ότι όλοι είναι μαλωμένοι μεταξύ τους. ¨Τι έγινε μωρέ αυτοί δεν είναι φίλοι στο facebook? Γιατί δεν χαιρετιούνται? ¨ -Αποκλείεται να γνωρίζονται με τα προφίλ ζώων πώς να καταλάβουν ο ένας τον άλλο! Χαχαχαχα

¨Άκου – άκου. Κι εγώ όταν μιλάω στο κινητό και περπατάω έτσι κάνω? Μα ακούγεται πεντακάθαρα και τον κατηγορεί στη μέση της πλατείας σαν να είναι κρυμμένη σε θάλαμο καρτοτηλεφώνου, μην σου πω και στην τουαλέτα του σπιτιού της¨. ¨Ακούγεσαι χρυσή μου πιο σιγά! ¨

¨Α μου φαίνεται δεν θα πάμε για καφέ! Κάνε πιο εκεί να ξαπλώσω στα πόδια σου¨ 2 δευτερόλεπτα αρκούν γιατί πονάει το παγκάκι, αλλά είναι υπέροχα. Γιατί όχι? ¨Στο καράβι που ξαπλώνουν όλοι γιατί δεν τους κοιτάμε? Καλά ντε πάμε¨

¨Περίμενε…. απαπαπαπα πως τρέχει έτσι αυτή με το κόκκινο?¨ Τελικά πρέπει να δεις τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία για να καταλάβεις ότι το άγχος σου είναι τελείως άκυρο για κάποιον πολύ χαλαρό που απλά σκοτώνει την ώρα του παρακολουθώντας τρελούς τύπους να τρέχουν πανικόβλητοι μπας και κερδίσουν κανένα δευτερόλεπτο.

Και τελικά κανένας δεν πρόσεξε ότι μπουμπουνίζει. Η ισχυρότερη όλων είναι η βροχή που μας σκουντάει στον ώμο, θυμίζοντάς μας ότι υπάρχει και ουρανός. Και τότε περπατάμε ακόμα πιο γρήγορα. ¨Τρέχα Βίκυ ούτε εγώ έχω ομπρέλα. Που πάμε δεν είπαμε που θα πάμε … δεν σ΄ακούω?...... ¨