ΟΤΑΝ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΜΑΖΙ ΣΧΟΛΕΙΟ...

Σε είδα την Κυριακή το απόγευμα. Ήσουν εκεί κι ας έλειπες. Πέρασες κ εσύ από το video wall. Στις 03/04/2011 στις 6,00μ.μ. στο Αναψυκτήριο του Αγίου Δημητρίου ο Λάκκος τ΄Μάγγαν έκανε ένα μοναδικό reunion με άρωμα ποδιάς. Χτύπησε το καμπανάκι η κα. Ματίνα Μόμτσιου Τσικριτζή, καθίσαμε στα θρανία και ξεκίνησε το μαθητικό ταξίδι στο χρόνο.

Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο, τότε στις τάξεις παιδιών γεννημένων το ΄50 περίπου, τα θρανία ήταν ξύλινα, τα τετράδια κρεμόταν από το λαιμό και τα ματωμένα από τη βέργα και παγωμένα δαχτυλάκια υπολόγιζαν τρεμάμενα την αριθμητική.

Θα σου φανεί περίεργο αλλά ήταν τόσο συγκινητικό για μένα όσο και για τους ίδιους τους μαθητές του ΄55. Μπορεί να ανήκω στη γενιά των 70-80 κι όμως έχω ακούσει ιστορίες για τα χρόνια εκείνα, και τις έχω δει σε ελληνικές ταινίες, οπότε ένιωθα πολύ οικεία κατά την διάρκεια όλης της εκδήλωσης .

Μαθητές και μαθήτριες από αρρένων και θηλέων, από το ιδιωτικό του Χριστοφορίδη, το εμπορικό ή οικονομικό λύκειο και από τα μικτά αργότερα ήταν εκεί. Ήρθαν όλοι με τον οβολό τους. Εκτός από το video wall με τις φωτογραφίες του καθενός υπήρχανε στον χώρο όλες οι φωτογραφίες και πολλά – πολλά μαθητικά αντικείμενα τετράδια, πινακάκια, βιβλία, χειροτεχνίες, αυτοσχέδια παιχνίδια, φυτολόγια, πικάπ, λευκώματα…

Μέλη και φίλοι του συλλόγου έβαλαν ποδιές και έκαναν την απαγγελία τους, ενώ η δασκάλα τους συντόνιζε μοναδικά!!! Τα ΄΄παιδιά΄΄ τραγούδησαν, χόρεψαν οι κοπέλες ΄΄Της Κοζάνης τα σοκάκια΄΄, ενώ απαγγελίες έγιναν και από κόσμο που δεν είχε προετοιμαστεί για να λάβει μέρος στη φιέστα. Έτσι απλά έπαιρναν το μικρόφωνο και το ποίημα του σχολειού τους έβγαινε σχεδόν αυθόρμητα. Έγιναν επίσης γυμναστικές επιδείξεις ενώ δεν έλειψε και η τιμωρία στη γωνία με το ένα πόδι στον αέρα.

Κάπου εκεί από την αυλή του σχολείου πέρασαν οι κουλουράδες με μικρά σκληρά κουλούρια με σουσάμι, τετράγωνα σημιτόψωμα, κεκάκια με ζάχαρη και σταφίδα, μας μοίρασαν γεύσεις, αρώματα και θύμισες του παρελθόντος. Ντυμένοι με άσπρη ποδιά πανέρια στα χέρια και πλατύ χαμόγελο γύρισαν πίσω τη γεύση μας. Τα πρόλαβα κι εγώ τα σιμητόψωμα, από τον φούρνο του Γαζή στην Παύλου Μελά. Για να σου δώσω να καταλάβεις η γεύση τους είναι ακριβώς αυτή, που σου αφήνει ο τρόπος που με μανία δαγκώνει το κουλούρι της η Βουγιουκλάκη στα θρανία…

Στο τέλος έπιασαν πάλι το μικρόφωνο φίλοι και παλιοί συμμαθητές και μας εξιστόρησαν κοζανίτικα μαθητικά μπέντια. Ζούσες την τότε μαθητική τους αγωνία να ξεχειλίζει μέσα από τα μάτια τους. Ξεχώριζες πολύ εύκολα ότι ασχέτως που προερχόταν από διαφορετικά σχολεία ίσως και σχολικά χρόνια (ορισμένοι), τους ένωνε το μπλε της ποδιάς και η πειθαρχία της ελάχιστης ελευθερίας. Τους ένωνε και το facebook της εποχής, ναι ναι και τότε διάλεγες ποιος θα γράψει στον τοίχο σου, ποιος είναι φίλος σου, καταλάβαινες ποιος είναι ελεύθερος ή σε σχέση. Απλά το facebook τότε είχε άρωμα, ήχο από τις παραφορτωμένες σελίδες με μικροαντικείμενα που έχουν κολλήσει πια από τον χρόνο ενώ το σελοτέιπ έχει κιτρινίσει, και άλλαζε χέρια. Α και λεγότανε λεύκωμα.

Ίσως η πιο ρομαντική επανασύνδεση ever, δεν αναφερόταν σε δική μου γενιά, αλλά με κάνατε να νιώσω σαν επίτιμη καλεσμένη. Φέρατε όλοι τις εμπειρίες σας και ομολογώ πως καταφέρατε να μου δώσετε γεύση μιας ημέρας από το σχολειό σας.