Απονομή τιμητικής πλακέτας

Απονομή τιμητικής πλακέτας στον Ηγούμενο Σεραφείμ για την μακροχρόνια προσφορά στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας Βυθού

Τη Δευτέρα 08/11/2010, Μιχαήλ και Γαβριήλ, στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας Βυθού, η Κοινότητα Πενταλόφου σε συνεργασία με τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βυθού, τίμησαν τον Ηγούμενο Σεραφείμ για τη μακροχρόνια προσφορά του στο Μοναστήρι.

Μετά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, ο πρόεδρος του Συλλόγου κ. Μαγιάννης Αριστοτέλης σε ένα σύντομο χαιρετισμό αναφέρθηκε στο έργο και τα επιτεύγματα του πατέρα Σεραφείμ. Ακολούθησε η απονομή τιμητικής πλακέτας από τον πρόεδρο της Κοινότητας κ. Καρούτα Γεώργιο.

Συγκινημένος ο Ηγούμενος, γι’ αυτή τη λιτή και σεμνή εκδήλωση, αναπολώντας το παρελθόν του και τις πολλές δυσκολίες που αντιμετώπισε, ευχαρίστησε τους παρευρισκόμενους και τους κατοίκους της περιοχής για την αγάπη τους, τις προσφορές τους ώστε να αναδειχθεί η Μονή και να γίνει όπως είπε και ο ίδιος η «Ακρόπολη του Βοΐου».

Ο Πατέρας Σεραφείμ, το κοσμικό του όνομα Ευτύχιος Μαραγκίδης, γεννήθηκε στις 25/11/1938 στην Ανθούσα Βοΐου, από δύο ευλαβείς και απλοϊκούς γονείς τον Κυριάκο και την Βαρβάρα, αγρότες και οι δύο στο επάγγελμα.

Το 1954 φοίτησε στη σχολή Μικροκάστρου.

Στις 8 Νοεμβρίου 1957 σε ηλικία 19 ετών εγκατάλειψε την κοσμική ζωή και πήρε τον δρόμο του Μοναστηριού.

Απομονωμένος στην μοναχική ζωή, ακούραστος εργάτης, αγωνίζεται μεταξύ γης και ουρανού, στο ερημικό τούτο τόπο έχοντας συντροφιά του τον Θεό.

Η αγωνία για το μέλλον, μεγάλη καθημερινή έγνοια, που από το 1960 μετά την αποχώρηση του Ηγούμενου Γεδεών από το Μοναστήρι απέμεινε μόνος με την μητέρα του Βαρβάρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι και η μητέρα του υπηρέτησε και βοήθησε με όλες της τις δυνάμεις στην αναστήλωση του Μοναστηριού. Έφυγε από τη ζωή το 2002.

Ο Πατέρας Σεραφείμ στυλοβάτης της Μονής, διακρίνεται για την ευσέβεια και την εργατικότητα του, αγωνίζεται καθημερινά με τα λίγα μέσα που διαθέτει για να κρατήσει ζωντανό τον «επίγειο παράδεισο του».

Οι οικονομικές δυσκολίες πολλές. Ο αυτοκινητόδρομος έφθασε στη Μονή το 1983. Μέχρι τότε ο πατέρας με τ’ άλογο του γύριζε στα γύρω χωριά με την εικόνα της «Αγίας Τριάδας» για να την προσκυνήσουν οι πιστοί και να πάρουν την χάρη της. Σιγά – σιγά ανθεί ο θρησκευτικός τουρισμός και η ευαισθητοποίηση του κόσμου μεγαλώνει. Με τις προσφορές, τις δωρεές και τις συνδρομές απλών πιστών ξεκίνησαν οι αναγκαίες εργασίες για να κρατηθεί ζωντανό το Μοναστήρι. Οι εργασίες αυτές συμπεριλάμβαναν τα τοιχία στήριξης - σκεπές της εκκλησίας και των κελιών, την ανανέωση εξοπλισμού των δωματίων, τη συντήρηση και τον καθαρισμό των τοιχογραφιών, τη διαμόρφωση του εξωτερικού προαύλιου χώρου, τη συντήρηση - αναστήλωση του Παλιομαναστηρου και πολλά άλλα.

Ο ρόλος του υπήρξε πάντοτε πρωταγωνιστικός, καθοριστικός και ουσιαστικός και γι’ αυτό τον λόγο κέρδισε τον σεβασμό και την αγάπη όχι μόνο των κατοίκων των κοντινών χωριών αλλά και όλων των επισκεπτών του Μοναστηριού, και με τιμή αναφέρω τα δικά του λόγια που μας εκμυστηρεύτηκε κάποτε: «Δεν μετάνιωσα ποτέ για την επιλογή μου παρόλο που οι δυσκολίες ήταν πολλές».

Ο Πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βυθού

Αριστοτέλης Μαγιάννης